Instalacja Redisa na Debianie 13 i podpięcie go do Laravela

Redis służy jako cache, magazyn sesji i kolejka zadań dla aplikacji Laravel. Debian 13 dostarcza Redisa 8, a Laravel 13 łączy się z nim domyślnie przez rozszerzenie phpredis, szybsze niż długo polecana biblioteka PHP predis.

Ten rozdział przedłuża instalację Laravela na Debianie, w ścieżce Programowanie webowe. Instalacja i integracja sprawdzone na Debianie 13 „trixie” z Laravelem 13.30.1, 2 września 2026 roku.

Instalacja Redisa i rozszerzenia PHP

sudo apt update
sudo apt install -y redis-server php-redis

Dwa pakiety, dwie role: redis-server to serwer, a php-redis to rozszerzenie, dzięki któremu PHP potrafi z nim rozmawiać. Sprawdź oba:

redis-server --version
redis-cli ping
php -r 'echo extension_loaded("redis") ? phpversion("redis") : "absente", PHP_EOL;'

Redis server v=8.0.2 sha=00000000:0 malloc=jemalloc-5.3.0 bits=64
PONG
6.2.0

PONG potwierdza, że usługa działa i odpowiada. Włącz ją przy starcie systemu:

sudo systemctl enable --now redis-server
sudo systemctl status redis-server

Zabezpiecz się, zanim pójdziesz dalej

Redis wystawiony bez hasła na publiczny interfejs jest do odczytu i do zapisu dla każdego. To klasyczny incydent, a domyślna konfiguracja Debiana chroni już to, co najważniejsze, mimo to ją sprawdź.

sudo nano /etc/redis/redis.conf

# nasłuchuj tylko na pętli zwrotnej
bind 127.0.0.1 -::1

# odrzucaj nieuwierzytelnione połączenia z zewnątrz
protected-mode yes

# hasło, niezbędne, gdy Redis nie stoi już na tej samej maszynie
requirepass un_mot_de_passe_long_et_aleatoire

sudo systemctl restart redis-server

Jeśli aplikacja i Redis stoją na tej samej maszynie, zostaw bind 127.0.0.1: to najbezpieczniejsza konfiguracja, a hasło staje się drugą barierą, a nie jedyną.

Konfiguracja Laravela

Klucze w pliku .env zmieniały nazwy wraz z kolejnymi wersjami. Oto te z Laravela 13, dokładnie tak, jak stoją w pliku wygenerowanym przy instalacji:

REDIS_CLIENT=phpredis
REDIS_HOST=127.0.0.1
REDIS_PASSWORD=null
REDIS_PORT=6379

CACHE_STORE=redis
SESSION_DRIVER=redis
QUEUE_CONNECTION=redis

Przeładuj konfigurację i sprawdź, czego aplikacja faktycznie używa. Uwaga, cache konfiguracji zamraża te wartości:

php artisan config:clear
php artisan tinker --execute='
  printf("client  : %s\n", config("database.redis.client"));
  printf("cache   : %s\n", config("cache.default"));
  printf("queue   : %s\n", config("queue.default"));
  printf("session : %s\n", config("session.driver"));
'

client  : phpredis
cache   : redis
queue   : redis
session : redis

Sprawdź, że to naprawdę działa

Ustawienie przyjęte to nie to samo co ustawienie działające. Zapisz wartość i odczytaj ją z powrotem:

php artisan tinker --execute='
  Cache::put("gk_test", "valeur", 60);
  printf("Cache::get   : %s\n", Cache::get("gk_test"));
  printf("Redis::ping  : %s\n", Illuminate\Support\Facades\Redis::ping());
  printf("version      : %s\n", Illuminate\Support\Facades\Redis::info()["redis_version"]);
'

Pełna nazwa fasady jest tu niezbędna: po zainstalowaniu rozszerzenia phpredis Redis oznacza klasę rozszerzenia, Laravel nie rejestruje już swojego aliasu, a zwykłe Redis::ping() kończy się błędem „Non-static method Redis::ping() cannot be called statically”.

Cache::get   : valeur
Redis::ping  : 1
version      : 8.0.2

redis-cli -n 1 --scan

laravel-database-laravel-cache-gk_test

Pierwszy prefiks pochodzi z database.redis.options.prefix, drugi z cache.prefix. Bazę 1 ustala database.redis.cache.database, co izoluje cache od kolejek i sesji.

phpredis czy predis

Wybieraj phpredis, o ile administrujesz maszyną: obsługa protokołu dzieje się w C. predis pozostaje przydatne na hostingu współdzielonym, gdzie nie zainstalujesz rozszerzenia. W takim wypadku:

composer require predis/predis

REDIS_CLIENT=predis

Obsługa kolejek

Przestawienie QUEUE_CONNECTION na Redisa nie wystarczy: potrzebny jest proces, który konsumuje zadania.

php artisan queue:work redis --tries=3

Logi tych procesów leżą w storage/logs, ścieżce zwracanej przez storage_path() wśród ścieżek aplikacji. Na produkcji taki proces musi być nadzorowany, żeby wstawał po awarii albo po wdrożeniu. Zwykle służy do tego Supervisor, ale jednostka systemd też się nada. Pamiętaj o zrestartowaniu procesów po każdym wdrożeniu, inaczej dalej wykonują stary kod załadowany do pamięci:

php artisan queue:restart