MiniMax M3.1 Flash: onze test op vijf programmeerprojecten

Op 19 oktober 2026 bracht MiniMax M3.1 Flash uit, een AI-model dat kan programmeren, en OpenCode stelde het voor beperkte tijd gratis beschikbaar, zonder account of sleutel. We lieten het vijf gefilmde proeven afleggen, van een zeilboot in 3D tot een echte webwinkel vol valstrikken.

De conclusie past in twee zinnen. Bij het repareren van een bestaand project loste M3.1 Flash in veertig minuten de elf bugs van een PrestaShop-webwinkel op, zonder internet. Moet het iets vanaf nul bouwen, dan gaat het snel, maar je moet zijn werk nalopen.

MiniMax, het bedrijf achter Hailuo

MiniMax is een AI-bedrijf uit Shanghai, opgericht eind 2021. In Frankrijk kent men het vooral van Hailuo, zijn videogenerator. M3.1 Flash is de snelle en voordelige versie van zijn nieuwe taalmodel.

In zijn aankondiging van 19 oktober 2026 belooft MiniMax een model dat bijna drie keer sneller is, en agenttaken die 70% goedkoper zijn dan met zijn vorige model. Een agent is een AI die zelfstandig de ene actie na de andere uitvoert, zoals bestanden lezen, ze aanpassen en commando’s starten. M3.1 Flash kan bovendien een miljoen tokens tegelijk onthouden, genoeg om meerdere romans in één keer te lezen. Een token is een stukje van een woord, de eenheid waarin modellen lezen en waarin ze worden gefactureerd.

In OpenCode, zonder account of sleutel

OpenCode is een open source programmeerassistent: hij leest je project, schrijft de bestanden en voert de commando’s voor je uit. M3.1 Flash staat voor beperkte tijd in zijn lijst met gratis modellen. Je hoeft het alleen te kiezen, zonder een account aan te maken of een sleutel in te voeren.

De documentatie van OpenCode vermeldt dat de aanbieder van dit model je gegevens niet bewaart en ze niet gebruikt om zijn modellen te trainen. Dat gold niet voor Big Pickle, het vorige gratis model, waarvan de gegevens gebruikt konden worden om het te verbeteren. Dezelfde pagina waarschuwt dat M3.1 Flash voor beperkte tijd gratis is, zonder een einddatum te noemen.

Vijf proeven, altijd op het maximum

Elke proef draaide in een sandbox, een Docker-container die is afgeschermd van de rest van de computer, zoals een afgesloten kamer waarin de AI verder niets kapot kan maken. Het denkniveau stond op het maximum, de opdrachten werden letterlijk ingeplakt, en niemand hielp het model onderweg. Elke uitwisseling met het model werd geteld.

De zeilboot in de storm

De eerste opdracht is die van onze eerdere benchmarks: een zeilende vissersboot op een woelige zee, midden in een storm, in 3D in de browser. M3.1 Flash vinkte de dertien punten van de opdracht af in 72 minuten. Claude Opus 5.5 deed er 39 minuten over, voor ongeveer zeven dollar, gefactureerd per gebruik. Hier was de rekening nul, en beide scènes draaien even snel op dezelfde Mac.

Een Linux in de browser: 41 van de 42, daarna 24

Tweede proef, de revanche tegen Big Pickle: een complete nep-Linux in de browser, met een bureaublad, vensters, een terminal en een editor. Na elke stap klikt een robot overal en controleert hij 42 punten. Big Pickle was geëindigd op 41 van de 42.

Na de negen bouwstappen staat M3.1 Flash op 40. De tiende opdracht vraagt het om de fouten te herstellen aan de hand van de lijst met mislukte controles, in hoogstens drie rondes. In de eerste ronde klimt het naar 41, de score van Big Pickle, in anderhalf uur in plaats van twee. Dan blijft er nog maar één punt over, het aanpassen van de venstergrootte.

In de tweede ronde repareert het dat punt, en de score zakt naar 24. Bij de kleinste venstergrootte die het zelf koos, neemt het steeds langere pad van de map de ruimte in van het vak waarin je tekst typt, tot dat vak nul pixels breed is. De robot laat het venster juist op die grootte staan, en alle controles die via de terminal lopen, mislukken. Met de lijst van achttien mislukte controles voor zijn neus vindt het de oorzaak niet. Op normale grootte werkt zijn Linux prima.

Een Final Fantasy Tactics: compleet, maar onspeelbaar

De derde proef vraagt om een speelbare kloon van Final Fantasy Tactics, het strategiespel uit 1997 op de PlayStation, met zijn terrein vol hoogteverschillen, zijn beurten, zijn menu’s en zijn regels. Twee uur en achtenveertig minuten later staat het slagveld er, met kliffen, water en blauwe menu’s die aan het origineel doen denken.

Voor een prototype van een AI is de engine vrij compleet vergeleken met het oorspronkelijke spel. Elke eenheid komt aan de beurt volgens haar snelheid, een aanval in de rug doet meer pijn, en het uitspreken van een spreuk kost tijd: beweegt het doelwit, dan mist de aanval. De interface om je eenheden te verplaatsen had daarentegen veel beter gekund.

Het echte probleem duikt op bij het eerste gevecht. Een klik op “Verplaatsen” doet niets, het toetsenbord werkt wel. In het menu “Actie” doet een klik op “Aanvallen” ook niets, en de Enter-toets en Esc evenmin. Het menu wordt opnieuw getekend zodra de muis eroverheen gaat, waardoor de klik verloren gaat, en de code heeft geen enkele toets om dat submenu te bevestigen. Een speler kan simpelweg niet aanvallen. Toch slaagden de eigen tests van MiniMax: ze drukten de knoppen rechtstreeks via de code in, nooit met een echte muis. Elf van de achttien punten van de opdracht zijn vervuld, vier maar half, en de twee die helemaal ontbreken zijn juist de punten die er een spel van maken.

ODD ARMS: het best uitgewerkt, met zijn gebreken

Vierde proef, de langste opdracht, meer dan twaalfduizend tekens: ODD ARMS, een survivalspel waarin een kleine held, gewapend met absurde voorwerpen, drie minuten standhoudt tegen hordes speelgoed. Twee uur en negentien minuten later draait het spel, met tien helden, twaalf wapens, een 3D-voorbeeld en echte potjes.

De cijfermatige regels van de opdracht worden nageleefd, van de omsingeling door vijftien vijanden om de 22 seconden tot de limiet van 180 monsters op het scherm. De import van een eigen 3D-model weigert een nepbestand en een te zwaar bestand, en accepteert het juiste. Op een telefoon werken de joystick en de dash-knop tegelijk. Maar de 3D-modellen zijn lelijk en vreemd, en de held kan van de kaart af lopen, dwars door de muren van het speelveld. Daar hield MiniMax op, zonder verder te gaan.

De webwinkel vol valstrikken: 11 van de 11 bugs

Laatste proef, het dichtst bij echt werk: een webwinkel op PrestaShop, e-commercesoftware van bijna veertigduizend bestanden. We verstopten er tien bugs in en lieten een elfde staan, een echte, in juli op GitHub gemeld en nog altijd aanwezig in deze versie. M3.1 Flash kreeg elf tickets, geschreven zoals een klant dat zou doen, en de winkel was afgesloten van internet.

Na veertig minuten meldt het dat de elf tickets zijn opgelost. Onze negentien verborgen controles, één per bug en acht om na te gaan dat het elders niets kapot heeft gemaakt, slagen allemaal. Het raakte precies de tien juiste bestanden aan. Een prijs die als “34,8 €” werd getoond, wordt weer “34,80 €”, de paginering krijgt haar derde pagina terug, en een klant kan de bestelling van een ander niet meer openen.

Twee kanttekeningen. Zeven van zijn correcties zijn tot op de letter identiek aan de originele code. PrestaShop is openbaar, en M3.1 Flash kan die code tijdens zijn training hebben geleerd. De echte bug van GitHub loste het op zijn eigen manier op, terwijl de officiële fix daarnaast een zeldzaam geval met oude databases afdekt.

Waar het wringt

De gratis gateway is niet betrouwbaar. Tijdens de vijf proeven haperde hij 72 keer op ongeveer 1.300 uitwisselingen. OpenCode probeert het dan vanzelf opnieuw, maar één keer belandde tweeënhalve minuut denkwerk in de prullenbak.

Bij grote projecten besteedt M3.1 Flash evenveel tijd aan het testen van zijn eigen werk als aan nadenken, en bij de Linux-proef zelfs meer. En vooral: het test zichzelf slecht. Zijn Linux slaagde voor al zijn eigen tests terwijl het typen niet meer werkte, zijn spel slaagde voor de zijne zonder ooit de muis aan te raken. Gebruik je het, controleer dan zelf met een echte muis en een echt toetsenbord, en beschouw zijn “het is klaar, het is getest” als een kladversie. Om zo’n agent op te sluiten, kies je ook beter voor een echte sandbox dan voor een simpele lijst met verboden commando’s.

Wat kost MiniMax M3.1 Flash?

Buiten OpenCode bedraagt het officiële API-tarief 0,15 dollar per miljoen gelezen tokens, 0,60 dollar per miljoen geschreven tokens en 0,015 dollar voor tokens die opnieuw uit de cache worden gelezen, dat wil zeggen tokens die al eerder zijn verzonden en in het geheugen zijn bewaard. Tegen dat tarief hadden onze vijf proeven samen ongeveer 4,40 dollar gekost, van 0,28 dollar voor de zeilboot tot 1,35 dollar voor de Linux-proef. Bijna alles liep via de cache, die tien keer goedkoper wordt gefactureerd.

Voor dagelijks programmeerwerk verkoopt MiniMax ook een abonnement, het M Plan, dat het vroegere Coding Plan opvolgt. Het kost 22 dollar per maand voor het pakket Go, 55 dollar voor Explore en 132 dollar voor Build, en M3.1 Flash zit in alle drie. De sleutel van het abonnement kun je koppelen aan OpenCode, Claude Code of Cursor.

Wat je moet onthouden

• MiniMax M3.1 Flash, uitgebracht op 19 oktober 2026, is voor beperkte tijd gratis in OpenCode, zonder account of sleutel, en de aanbieder bewaart je gegevens niet.
• Bij het repareren van een bestaand project is het verbluffend: elf van de elf bugs in een echte PrestaShop-webwinkel, in veertig minuten, zonder internet.
• Bij iets nieuws vanaf nul bouwt het snel, maar zijn eigen tests zien niet wat een speler ziet: een tactisch spel dat met de muis onspeelbaar is, een Linux die door zijn laatste correctie kapotging.
• Loop zijn werk altijd na met een echte muis en een echt toetsenbord.
• Tegen het officiële tarief hadden onze vijf proeven ongeveer 4,40 dollar gekost, en het abonnement M Plan begint bij 22 dollar per maand.